5 Photos

3 Photos

Gauguin Paul, Fransız ressam (Paris 1848 – Atuona, Marquises adaları, 1903). Gauguin’in sanatı izlenimcilikten simgeciliğe kadar uzanan bir yörünge izler; onun renkleri ve biçimleri düzenleyişindeki çekicilik ve ustalık nabiler, fovlar ve anlatımcılar üzerinde de etkili oldu. Anneannesi Flora Tristan, sait-simonculuğun önderlerindendi ve Perulu bir soylunun gayri meşru kızıydı. National’de gazeteci olan babasıyla, 1849’da, sözde bir mirası almak üzere ailesi ile birlikte Lima’ya yaptığı yolculuk sırasında öldü. 1855’te iki çocuğuyla birlikte Fransa’ya dönen Gauguin’nin annesi, 1867’de öldü. Paul Gauguin o zamanlar Chili gemisinde asteğmendi. 1871’de, özel öğretmeni Gustave Arosa’nın öğütleri üzerine Parisli bir borsacının yanına girmek için deniz kuvvetlerinde ayrıldı. Arosa’nın resim koleksiyonu da resme olan ilgisini uyandırmıştı. 1873’te Danimarkalı Mette-Sophie Gad ile evlendi ve ondan beş çocuğu oldu. İş arkadaşı Emile Schuffenecker’in yüreklendirmeleriyle Pazar günleri resim yapıyor ve Colarossi Akademisi’ne devam ediyordu. Daha çok yeşil, gri ve toprak sarısıyla oluşturduğu donuk renk uyumları, Gauguin’in ilk yapıtlarının belirgin özellikleridir. Arosalar’ın dostu olan Pissarro, sanatçının tanınmasını sağladı ve 1879’dan 1886’ya değin, izlenimcilerin sergilerine katılmasına yardımcı oldu; ayrıca onu Pontoise’da Guillaumin ve Cézanne ile birlikte çalışmaya çağırdı. Ama Cézanne’nin resimleri Gauguin’i izlenimcilikten kopmaya yöneltti. Onu bu yolda ilk yüreklendiren kişi, Çıplak Etüdü adlı yapıtını (1880, Ny Carlsberg Gylptotek, Kopenhag) coşkuyla karşılayan Huysmans olmuştur.

1883 yılının sonlarında, iktisadi bunalım yüzünden, Gauguin de pek çok kişi gibi Borsa’dan ayrıldı. Önceleri, Pissaro ile Monet’nin zengin resim amatörleriyle ilişki kurdukları Rouen’da resim yaparak yaşamaya çalıştı, daha sonraysa bunalımının sonunu, Danimarka’da muşamba simsarlığı yaparak beklemeye karar verdi. Deneme başarısızlıkla sonuçlandı ve bunu birde kayınbabası ve annesinin anlayışsızlıkları eklendi. Gauguin 1885 Haziranında Paris’e dönerken, mette çocuklarıyla birlikte Bir daha dönmemek üzere Danimarka’da kaldı. Böylece Gauguin’in yazgısı kesinleşmiş oluyordu: yıllar yılı daha güzel, daha rahat koşullarda yaşamayı düşleyip durduysa da, resim tüm yaşamını doldurdu. Pont-Aven’e ilk yolculuğu sırasında yaptığı resimlerle birlikte 1886’da sergilenen, Rouen ve Danimarka’da yaşadığı dönemlere ilişkin resimler, yoğun ve donuk renk tonlarıyla belirgindir. Peru’da geçirdiği ilk gençliğiyle deniz yolculuklarının, büyülü güzellikleriyle belleğine kazıdıkları egzotizm ve renk, Martinique’te yaptığı, yer yer noktacı özellikler taşıyan tablolarda ortaya çıkar. Martinique’ten ayrılarak Charles Laval ile birlikte Panamá’ya servet yapmaya giden Gauguin, Fransa’ya dönmeden önce tutuklandı. Bu olaylar Pont-Aven’de geçirdiği ikinci dönemin öncesine rastlar. Genç Emile Bernard ile giriştiği sonu gelmez sanatsal ve edebi tartışmalar sonunda, yeni izlenimciliğe karşı bireşimciliği çıkaran (yatay olarak yerleştirilmiş arı renkler, koyu kenar çizgileri) yeni bir estetik doğdu. Vaazdan sonraki hayal (1888, National Gallery of Scotland, Edinburgh) adlı tablo bu anlayışın en belirgin örneğidir. 1889 evrensel sergisi sırasında onunla birlikte Volpini kahvesinde yapıtlarını sergileyen Anquentin, Laval, Schufenecker, Daniel de Monfreid, ayrıca Sèrusier, M. Denis, Moret yada Filiger’in gözünde Gauguin, okulun önderiydi. Gauguin’i “simgeci ressamların önderi” olarak kutsayan genç yazarlar tarafından onuruna verilen şölen sanatçının Tahiti’ye yaptığı ilk yolculuğun (1891-1893) arifesine rastlar. Bu yolculuk ona, taklitçilerinde uzaklaşma ve Bretagne’dayken taslağını çizdiği ilkel ve vahşi sanat çizgisini doğrulama olanağını verecektir. Gauguin, Tahiti’de, düşlediği hazcı evreni buldu, ama aynı zamanda da entrikalardan ve unutulmaktan korktuğı için, Durand-Ruel salonunda sergilenmek üzere yeterince yeni tablo yapar yapmaz Fransa’ya döndü. Bu tabloları (Esrarlı su, 1893, Bührle kol., Zürich; Ay ve Yeryüzü, 1893, Metropolitan Museum, New York) gören Malarné “böylesine parıltılı bir esrar” karşısında büyülendi. Yazarlar (Strindberg, birlikte Noa-Noa’nın el yazmasını kaleme aldıkları Morice) ve müzikçiler (Delius, Molard) Gauguin’nin Vercingétorix sokağı’ndaki atölyesine sık sık uğruyorlardı. Bununla birlikte, Gauguin bir türlü paraya kavuşamadı. Kaybedilen bir dava, Concarneau’da, denizcilerin, kadın arkadaşı cavalı Annah ile alay etmeleri yüzünden çıkan bir çatışmada bacağının kırılması ve Avrupa uygarlığından tiksinmesi, Gauguin’in 1895’te yeniden Tahiti yollarına düşürdü. Polinezya’da, Bretagne’daki yapıtların karışık dinselliği, yerini, büyük mitlere (zevk, koku, ölüm) doygun renkli, hacimleri biçimlere bıraktı. Kaynaklara dönüşün verdiği sevinç, 1896 tarihli tablolarına (Mutlu günler, Güzel sanatlar müzesi, Lyon; Barbar şiirler, Fogg Art Museum, Harvard) huzur dolu bir hava getirmiştir. Daha sonraki tablolardaysa (Nevermore, 1897, İnstitut Courtauld) bir iç sıkıntısı sezilir. Kızı Aline’nin ölüm haberlerini alınca yıkılan ve büyük bir acıya gömülen Gauguin, intihar etmeyi düşündü. Nereden geliyoruz? Neyiz? Nereye gidiyoruz? Gibi sorular bir bakıma estetik düzeyde bir vasiyetname sayılabilir. Hiva-Oa’daki (Marquises adaları) Atuona köyüne yerleşmesini izleyen gene coşkulu bir dönemde (1901), Gauguin baş yapıtını verdi (Barbar öyküler, 1902, Folkwang Museum, Essen; Deniz kıyısında atlılar) Gauguin ayrıca heykeller yaptı. Ancak, hastalık ve peşini bırakmayan bürokrasi yüzünden, dostu Daniel de Monfeid’ın Cerdagne’daki evine sığınmayı düşünüyordu. Bu yeni yolculuğa çıkamadan öldü.

Gönderen: haylaz (24.05.2004)

147 Photos

18 Photos

Fransız ressamı. Paris yakınlarında Saint-Maurice-Charenton'da doğdu. Ölümü Paris'tedir. Ressam Guèrin'in öğrencisi olmuştu. Onun üzerinde etkisi olan ressamlar; Gèri cault, Constable ve özellikle Rubens'tir. Konularını Dante, Shakespare, Byron, Scott gibi yazarlardan almıştır. 1832'de Cezayir'e yaptığı yolculuktan sonra eserleri daha renklenmiştir. Büyük kompozisyonları yanında kendi portresi ile Chopin'in, George Sand'in portreleri de önemli eserleri arasında yer alır. Gravür ve litografi alanında da eserler vermiştir. Gœthe'nin "Faust"u (1827), Shakespare'in "Hamlet"i (1843) için yaptığı litografiler önemli grafik çalışmaları arasındadır. Bu arada hayvan etütleri de yapmıştır. Günlüğüm adlı eseri de sanat eleştirmesi bakımından bir şaheserdir.

55 Photos

111 Photos

108 Photos

18 Photos

17 Photos

William Bouguereau (Adolphe adını kullanmazdı) Fransa’nın atlantik kıyısındaki La Rochelle’de, 30 Kasım 1825’de doğdu. Çok erken bir yaşta resime ilgi duymaya başladı. Denir ki tıpkı Mozart gibi o da daha çok küçük yaşta resme olağanüstü bir yetenek gösterirdi.Önce şarap, ardından da zeytinyağı tüccarları olan Bouguereau ailesi, genç William’ın da aile işine girmesini istediler. O da girdi. Bir müşteri babasını genç Bouguereau'yu Güzel Sanatlar’da okutmaya inandırdı. İzleyen yıllarda Bouguereau iş ve çalışmayı birlikte götürdü; resim yapmak için sabahın erken saati ve akşamın geç saatleri onundu. Bunun yanısıra reçel ve konserveler için etiketler yaparak ek para kazanıyordu. 1844’de yalnızca iki yıllık yarı-zamanlı öğrenime karşın genç Bouguereau beti çiziminde bir birincilik aldı. Artık geleceğinden hiçbir kuşkusu kalmamıştı.Gene de sanat dünyasının özeği Bordeaux değil, Paris’ti. Bouguereau’nun babasının durumu da onu oraya göndermeye el vermiyordu. Bunun üzerine bir papaz yardımcısı olan amcası devreye girip belirli bir ücrete karşılık kendi bölgesinde (parish) yaşayanların resimlerini yapmasını istediğinde Bouguereau bu işi kabul etti. 33 adet portre ona 900 frank kazandırdı. Bir teyze kalan eksiği tamamladı, ve 1846’da Bouguereau 21 yaşında Paris’in yolunu tuttu. Bordeaux’da yaşayan Alaunx’un salık vermesiyle Bouguereau François-Edouard Picot’nun stüdyosuna kabul edildi, ardından da Paris’in Güzel Sanatlar’ına. O sıralar Paris’teki akademi tüm genç sanat öğrencilerinin resmi kabul görebilmek için hedefledikleri okuldu.19. yüzyılın birçok ressamı gibi Bouguereau da biçem ve uygulayım konusunda kendini dikkatle eğitti. Klasik yontmacılık ve ressamlıkla ilgilendi ve bu alanlarda kendini geliştirdi. Kendini Raphael'in bir öğrencisi sayar ve İzlenimcilerin çalışmalarını olsa olsa bitmemiş taslaklar olarak görürdü. Bu açıdan Ön-Rafaelitlere yakın durduğu söylenebilir.Bir resmi çizmeye başlamadan önce nesnesinin tarihini iyice gözden geçirir ve resmin sayısız taslağını tamamlardı. Erken resimlerinin çoğu klasik tarih ya da mitolojiden alınan çıplak betiler ve dinsel konular üzerineydi. Renk sayısının düşmesi ve çocuk resimlerine yönelmesi yaşamının daha sonraki dönemlerine rastlar.Öldüğünde Bouguereau yedi yüzün üzerinde resim tamamlamış, ün ve varsıllık elde etmişti. Yine de zor günlerini hiçbir zaman unutmadığı, gizlice genç sanatçılara kendilerini geliştirmelerinde destek olmayı sürdürdüğü bilinir. Çocukları portrelemedeki sıcaklığı, uygulayımsal yeteneği, klasiklere olan bağlılığı, ve usta renk kullanımı Bouguereau'un resimlerinin en dikkatçekici yanlarıdır. Kaynak: http://www.felsefeekibi.com/forum/

138 Photos